Bewährung
Strafprozessrecht
Bewährung
Een Pflichtverteidiger is geen gekozen raadsman (Wahlverteidiger), maar een Strafverteidiger, die door de rechter in een geval van "notwendige Verteidigung" in de zin van § 140 StPO aan de verdachte wordt toegewezen. De verdachte kan daarbij zijn voorkeur voor een bepaalde Verteidiger kenbaar maken.
De Pflichtverteidiger kan rechtstreeks bij de Duitse Staat declareren. Mocht de verdachte onverhoopt veroordeeld worden, dan zal deze de voorgeschoten kosten alsnog op de veroordeelde verdachte verhalen; behoudens wanneer het jeugdstrafrecht is toegepast. De Pflichtverteidiger mag trouwens ook bijkomende financiële afspraken met de verdachte maken.
De Pflichtverteidiger kan rechtstreeks bij de Duitse Staat declareren. Mocht de verdachte onverhoopt veroordeeld worden, dan zal deze de voorgeschoten kosten alsnog op de veroordeelde verdachte verhalen; behoudens wanneer het jeugdstrafrecht is toegepast. De Pflichtverteidiger mag trouwens ook bijkomende financiële afspraken met de verdachte maken.
De voorwaardelijke strafoplegging
Het Duitse strafrecht geeft de rechter de bevoegdheid om een voorwaardelijke straf op te leggen (zur Bewährung). Bij Freiheitsstrafen (gevangenisstraffen) kan dat trouwens alleen wanneer de duur daarvan de 2 jaar niet overstijgt. Duitsland kent overigens niet de mogelijkheid om slechts een gedeelte van de veroordeling voorwaardelijk op te leggen. Het is alles of niets. Een gevangenisstraf van 24 maanden kan nog net voorwaardelijk worden opgelegd; een gevangenisstraf van 25 maanden is echter geheel onvoorwaardelijk.
Let op:
De belangrijkste voorwaarde die bij een voorwaardelijke straf door de Duitse rechter wordt opgelegd is die, dat de veroordeelde zich gedurende de Bewährungszeit van 2-5 jaar niet met justitie in aanraking komt en terzake onherroepelijk veroordeeld wordt (Straffrei bleibt). Dit geldt niet alleen voor eventuele strafbare gedragingen in Duitsland, maar ook voor dergelijke gedragingen in het buitenland.
Dit impliceert, dat Nederlanders c.q. inwoners van Nederland zich ook niet elders, en dus ook niet in hun eigen (woon)land aan strafbare feiten schuldig mogen maken. Doen zij dat toch, en wordt de Duitse justitie hierover geïnformeerd, dreigt een Bewährungswiderruf gem. § 56f StGB met alle gevolgen van dien (dus de alsnog tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk opgelegde straf in Duitsland).
Onjuist is derhalve de veronderstelling van menige Nederlander, dat in het buitenland gepleegde strafbare feiten, en daaruit voortvloeiende veroordelingen, geen invloed hebben een Duitse voorwaardelijke bestraffing. Wie dat denkt, en zich daarnaar gedraagt, loopt de gerede kans in Duitsland alsnog te moeten 'zitten' of betalen.
De Bewährungswiderruf-regeling van § 156f StGB geldt dus ook voor Nederlanders die in Nederland woonachtig zijn, en aansluitend in Nederland een strafbaar feit plegen.
Vraag is natuurlijk hoe de Duitse justitie hierover geïnformeerd raakt. Welnu via ECRIS (het European Criminal Record Information System). De hieraan ten grondslag liggende wettelijke regeling kent regels voor verplichte informatieverstrekking (hoofdzakelijk bij onherroepelijke veroordelingen) en niet-verplichte informatieverstrekking.
De belangrijkste voorwaarde die bij een voorwaardelijke straf door de Duitse rechter wordt opgelegd is die, dat de veroordeelde zich gedurende de Bewährungszeit van 2-5 jaar niet met justitie in aanraking komt en terzake onherroepelijk veroordeeld wordt (Straffrei bleibt). Dit geldt niet alleen voor eventuele strafbare gedragingen in Duitsland, maar ook voor dergelijke gedragingen in het buitenland.
Dit impliceert, dat Nederlanders c.q. inwoners van Nederland zich ook niet elders, en dus ook niet in hun eigen (woon)land aan strafbare feiten schuldig mogen maken. Doen zij dat toch, en wordt de Duitse justitie hierover geïnformeerd, dreigt een Bewährungswiderruf gem. § 56f StGB met alle gevolgen van dien (dus de alsnog tenuitvoerlegging van de voorwaardelijk opgelegde straf in Duitsland).
Onjuist is derhalve de veronderstelling van menige Nederlander, dat in het buitenland gepleegde strafbare feiten, en daaruit voortvloeiende veroordelingen, geen invloed hebben een Duitse voorwaardelijke bestraffing. Wie dat denkt, en zich daarnaar gedraagt, loopt de gerede kans in Duitsland alsnog te moeten 'zitten' of betalen.
De Bewährungswiderruf-regeling van § 156f StGB geldt dus ook voor Nederlanders die in Nederland woonachtig zijn, en aansluitend in Nederland een strafbaar feit plegen.
Vraag is natuurlijk hoe de Duitse justitie hierover geïnformeerd raakt. Welnu via ECRIS (het European Criminal Record Information System). De hieraan ten grondslag liggende wettelijke regeling kent regels voor verplichte informatieverstrekking (hoofdzakelijk bij onherroepelijke veroordelingen) en niet-verplichte informatieverstrekking.
Stuur ons een bericht en wij nemen op korte termijn contact met U op.