De Allgemeiner Teil (Buch 1 BGB, §§ 1–240) bevat de algemene leerstukken die voor het gehele burgerlijk recht gelden. Het is, in de termen van de Duitse wetgevingstechniek, „vor die Klammer gezogen“: regels, die niet bij elk boek worden herhaald, maar één keer vooraf worden vastgelegd en vervolgens doorwerken in het Schuldrecht, het Sachenrecht, het Familienrecht en het Erbrecht.
Deze abstracte, systematische opzet is kenmerkend voor het Duitse recht.

Wie het Duitse burgerlijk recht wil begrijpen, kan niet om de Allgemeiner Teil heen: doordat zijn regels „vor die Klammer“ staan, gelden zij in beginsel overal.

Aan de hand van de Allgemeiner Teil wordt beslist

• óf een overeenkomst rechtsgeldig tot stand komt (Geschäftsfähigkeit, Willenserklärung, vormvereisten)
• óf een overeenkomst kan worden aangetast (Anfechtung, Nichtigkeit), en
• óf een vordering nog kan worden ingesteld dan wel is verjaard (Verjährung).

Voor wie
De Allgemeiner Teil raakt daarmee dus iedereen die een rechtshandeling verricht; in feite elke deelnemer aan het rechtsverkeer.
In grensoverschrijdende verhoudingen is het in het bijzonder van belang voor de geldigheid en totstandkoming van overeenkomsten, voor de reikwijdte van volmachten, en voor de verjaringstermijnen (Verjährungsfristen): het tijdig stuiten of instellen van een vordering naar Duits recht vergt kennis van de §§ 194 ff. BGB .
Het Duitse Verjährungsrecht wijkt op belangrijke punten af van de Nederlandse regeling van de verjaring.