Het Schuldrecht (Buch 2 BGB, §§ 241–853) is het recht van de verbintenissen: het regelt onder welke voorwaarden de ene persoon van de andere een prestatie kan verlangen, en wat rechtens geldt wanneer die prestatie uitblijft of gebrekkig is, vergelijkbaar met het Nederlandse verbintenissenrecht.
De centrale figuur in het Duitse Schuldrecht is het Schuldverhältnis (§ 241 Abs. 1 BGB).

Anders dan de zakelijke rechten werkt een verbintenis in beginsel slechts relatief, namelijk tussen schuldeiser (Gläubiger) en schuldenaar (Schuldner).
Het Duitse Schuldrecht is, naast het Sachenrecht, een van de twee dragende pijlers van het Duitse vermogensrecht en het naaste equivalent van het Nederlandse Boek 6 BW.

Waarom het van belang is
Het Schuldrecht is het juridische raamwerk van vrijwel elke economische transactie: koop, levering, dienst, krediet en schadeafwikkeling steunen erop.
Het bepaalt of een vordering bestaat, hoe ver die reikt en wanneer aansprakelijkheid intreedt.
In grensoverschrijdende verhoudingen komt daar de vraag bij wélk recht van toepassing is: voor contractuele verbintenissen wijst de Rom I-Verordnung ((EG) Nr. 593/2008) het toepasselijke recht aan, en bij internationale koop tussen ondernemers geldt vaak, behoudens uitsluiting, het Weens Koopverdrag (UN-Kaufrecht (CISG)).

Voor wie
Het Schuldrecht raakt dus iedereen die overeenkomsten sluit of schade lijdt; consumenten net zo goed als ondernemers. Voor Nederlandse partijen is het in het bijzonder van belang wanneer zij zakendoen met Duitse wederpartijen, in Duitsland kopen of leveren, of in Duitsland met een vordering of aansprakelijkstelling/aansprakelijkheid worden geconfronteerd; situaties waarin het Duitse Schuldrecht vaak het toepasselijke recht is en wezenlijk afwijkt van het vertrouwde Nederlandse stelsel.